Verrassing

Geplaatst op 11-11-2015

Het leven is grillig en heeft soms verrassingen voor ons. In negatieve of in positieve zin. Vandaag kreeg ik een verrassing in positieve zin.

Een tijdje geleden vroeg mijn zus een “gunst” van mij. Zij werkt op kantoor en bij de receptie van Altenahove, een zorginstelling. Ze doet daar ook nog vrijwilligerswerk. Er is nu een formule bedacht waarbij mensen een wens in een boom mogen hangen. Iets wat ze nog eens heel graag zouden willen doen. Soms zijn die wensen vrij gemakkelijk te vervullen, zoals eten op de Pannenkoekenboot. Soms zullen ze niet ingewilligd worden ( een slof sigaretten) en soms lijken ze onmogelijk (een zoen van Simon (Keizer, van Nick en Simon).

Lees verder »

Cybercriminelen

Geplaatst op 02-11-2015

Ok het gezeik is weer begonnen. Een jaar geen last gehad, na een periode van zeer intensief gebeld worden ” about your computer” . Altijd door een Engels sprekend persoon met een zwaar accent. Na van de week al een paar keer gewoon opgehangen te hebben besloot ik vandaag aan de lijn te blijven. Als ik dan toch gebeld word kan ik net zo goed een beetje lol trappen. Vanaf nu verzin ik iedere keer iets anders. De gentleman die ik vandaag aan de telefoon had noemde zichzelf Dan Brown. Dat vind ik dan wel humor.

Lees verder »

Herfst

Geplaatst op 17-10-2015

Het is een feit. De herfst heeft zijn intrede gedaan. Of eigenlijk voelt het momenteel alsof we de herfst hebben overgeslagen en direct in de winter zijn beland. En daar ben ik niet blij mee. Zomermens als ik ben kan het warme (soms zeer warme) weer mij niet lang genoeg duren.

Mijn tuinstoelen staan weer kou te vatten op mijn terras. Vandaag of morgen zullen we ze met vereende krachten naar boven sjouwen. Mijn mooie kastje met de gezellige spulletjes zal worden ontmanteld.

Lees verder »

Blog voor TV63 over jubileum GTST

Geplaatst op 08-10-2015

Na 11,5 jaar de rol van Rosa Gonzalez gespeeld te hebben in GTST viel voor mij het doek. Rosa overleed aan de gevolgen van de ingestorte tent toen Wiet wild aan het schieten sloeg op het huwelijk van Noud en Nina.

Na een aantal emotionele scenes in het ziekenhuis samen met Gigi Ravelli die mijn dochter Lorena speelde en haar toenmalige vriend Jack van Houten (Mark van Eeuwen) blies Rosa de laatste adem uit.

Lees verder »

Bodyguard

Geplaatst op 08-08-2015

Binnenkort gaat de musical The Bodyguard in premiere in het Beatrix Theater in Utrecht. Met in de hoofdrol Mark Van Eeuwen, een ex-collega van mij. Mark gaat het vast heel goed doen. Hij heeft in het verleden namelijk al een beetje geoefend door zich op te werpen als MIJN bodyguard. Hoe dat zit? Ik leg het uit.

Lees verder »

Zomaar een dag

Geplaatst op 15-06-2015

Zomaar een dag in juni anno 2015. Het wordt mooi weer voorspellen de weerdeskundigen. Om een uur of negen bel ik mijn moeder en vraag haar of ze zin heeft vandaag naar Oosterhout te komen. Ze vind het altijd heerlijk bij ons buiten op het terras, dus ze zegt JA.


 

Ik haal haar op en in de auto praten we over koetjes en kalfjes. We drinken koffie en ze haalt haar breiwerk te voorschijn. Ik omgeef me met haakboeken, iPad, telefoon, de Libelle en mijn boek. Het is hier rustig, om niet te zeggen stil op ons eiland. We horen de vogels kwetteren en fluiten, en we lachen om 1 van de schapen die steeds hoest als een oude man. Compleet met rochels. We nemen nog een kopje koffie en later water en een stukje fruit. Af en toe gaapt ze want ze heeft een paar nachten niet zo goed geslapen.

Vanmiddag toch maar even proberen te slapen, zegt ze. Na de lunch gaat ze even op de bank liggen, maar kan deze keer haar draai niet vinden. We praten over het weer, over de familie, over wat er in de buurt zoal gaande is (bij haar en bij ons), en zo nog tal van onderwerpen. Ik kijk naar haar en denk: wat ziet ze er goed uit. 84 jaar bijna 85 zelfs. Genoeg gemankeerd maar momenteel gaat het goed. Als ik haar leeftijd mag bereiken heb ik nog minimaal 24 jaar. Dat lijkt nog best lang, maar ach wat vliegt de tijd als je ouder wordt.

Zomaar een dag in juni. Niks bijzonders eigenlijk. En daarom toch zo bijzonder. Jur brengt haar na het avondeten naar huis. Het eten, wat thuis soms moeilijk gaat (want alleen) laat zij zich prima smaken. Het in eerste instantie geweigerde ijsje (vol) wordt toch met smaak opgegeten. Ik zit alleen buiten nu, wachtend tot Jur terug komt. In de verte hoor ik fanfare muziek en dat doet me denken aan mijn vader, die er al negen jaar niet meer is.

Zomaar een dag. De dag waarop ik de uitzending bekeek die een paar maanden geleden voor TV73 gemaakt is en waarin Karin Vrielink mijn horoscoop trekt en kaarten legt. Voor mij een bijzonder mooie herinnering. Zomaar een paar dingen op een dag in juni, die me gelukkig maken. Een dag waarop ik besef dat ik ondanks de verlangens die ik nog heb, ook heel veel heb om dankbaar voor te zijn. Mijn man, mijn gezin, mijn familie en hele lieve vrienden.

Zomaar een dag…. Vandaag 12 juni 2015.

Concert

Geplaatst op 09-06-2015

We leefden er al een tijdje naar toe: het concert van Chris DeBurgh op 31 mei in de HMH. Maar eerst gingen we nog op vakantie, dus denk je er even niet aan. Maar dan. Pas 1 dag thuis, nog helemaal niet in je ritme, en dan is het zover! We gaan. En we verheugen ons er heel erg op.

Lees verder »

Verdriet

Geplaatst op 07-05-2015

De vijf jarige uit Servië afkomstige Philip is dood ge vonden in het water. Hij woonde net een week in Duitsland. Het jochie leed aan epilepsie. Dit korte berichtje in de krant brengt alle angst bij mij terug van ruim 30 jaar geleden. Onze Wim kreeg op zijn vierde een hersenontsteking en hield daaraan epilepsie over. Hij had vaak behoorlijk zware aanvallen. Meestal voelde hij dat aankomen en kwam dan naar binnen als hij toevallig buiten was. Mama, ik kan niks meer zien, zei hij dan.

Want zo begon het meestal. Maar hij had ook absences, die van het ene op het andere moment konden optreden. En wat als hij iets verder uit de buurt was en niet meer thuis kon komen als het begon. Ik stond altijd doodsangsten uit, maar heb hem toch – op hoop van zegen- losgelaten. En al kon hij zich soms behoorlijk bezeren als hij viel wanneer een aanval begon en je net niet in de buurt was, buiten is er gelukkig nooit iets ernstigs gebeurd. Wel viel hij soms uit bed en brak dan zijn bv. Zijn pols. Ik voel bijna lijfelijk de angst die de ouders gevoeld moeten hebben toen hun zoontje vermist was en het grijpt me bij de keel. De angst dat onze kinderen (en later ook kleinkinderen) iets overkomt is bij mij mede hierdoor altijd groot geweest.

Ik dacht dat het was weggezakt maar niets is minder waar. Dat begrijp ik nu door dit berichtje. Want wat Philip is overkomen is waar ik altijd bang voor ben geweest. Natuurlijk is er veel verandert. Momenteel gaat het goed met mijn kinderen en kleinkinderen. En dat doet me beseffen dat ik ook het gelukkigst ben als zij dat ook zijn. Ik ben in gedachten bij de ouders van Philip, ook al zullen ze daar weinig van merken.

Porgy & Bess

Geplaatst op 03-04-2015

Twee weken geleden las ik in de krant dat een Amerikaanse groep deze voorstelling in het Chasse theater kwam spelen.

Ooit, in een grijs verleden, zag ik de film met Sydney Poitier in de hoofdrol. Bovendien vond ik Summertime altijd een heerlijk nummer. Dus ik dacht: ik bestel kaartjes. Vanavond was het zover. En ik heb er iets over te vertellen.

Lees verder »

Biesbosch onder vuur

Geplaatst op 20-02-2015

In de zomer van 2013 zat ik op 1 van de warmste dagen van het jaar op mijn overdekte terras. Tegenover mij zat Rinus Rasenberg, een dierenarts in ruste uit Limburg, thans woonachtig in Drimmelen.

Rinus had een droom: een film maken die zich afspeelt in de Biesbosch in de Tweede Wereldoorlog.

Ideeën had hij genoeg, geld te weinig. Hij legde me uit hoe hij het wilde aanpakken. Daarover had hij behoorlijk vastomlijnde gedachten. Hij was duidelijk een man met een missie.

Ik bood hem aan te helpen door bv. contact te leggen met mensen die ik ken. Wat dat betreft heb ik wel een vrij uitgebreid netwerk. Er is ook wel enig mailcontact geweest met personen die ik voor hem benaderde, maar in die periode zat alles nog voornamelijk in het hoofd van Rinus. En ik begrijp wel dat dat voor veel mensen een beetje te vaag was en men er wellicht niet in geloofde dat dit project ook echt van de grond zou komen.

Maar hij kachelde stug verder, vond een schrijver, een regisseur en sponsors. Ook een hele cast en verdere crew waarop hij kon rekenen.

Ik werd op de hoogte gehouden van iedere stap die in de goede richting werd gezet. En langzaam maar zeker kreeg de droom van Rinus gestalte.

Eigenlijk zat er voor mij niet echt een rol in de film, maar uiteindelijk was er toch een piepklein rolletje in 1 scene waarin ik kon optreden. En vandaag was het zover.
Om half negen vanmorgen heb ik mij in Drimmelen gemeld om de huishoudster van de dominee te spelen.

Ik zie jullie nu lachen. Dat snap ik. Maar het was toch wel leuk en vooral heel speciaal om mee te doen aan een film die, naar ik me heb laten vertellen, in alle Biesbosch centra rondom de Biesbosch gedraaid gaat worden.

De droom van Rinus komt uit. En zo zie ik weer bevestigd dat het onmogelijke soms mogelijk wordt als je er heilig in geloofd, er voor knokt, een beetje (of misschien heel veel) geluk hebt, en er mensen zijn die je willen helpen.