Voorjaarsschoonmaak

Geplaatst op 13-04-2014

Vroeger……..

Dat is een woord waarmee mensen vaak een zin beginnen. Vroeger was alles anders, beter, of juist niet beter. Men trekt een vergelijking tussen nu en wat ooit eens was. Ik ben er van overtuigd dat sommige dingen vroeger beter waren. Maar heel veel ook niet.

De voorjaarsschoonmaak bijvoorbeeld. Vroeger deed iedere huisvrouw die zichzelf respecteerde minstens éénmaal per jaar (en de hele propere zelfs tweemaal per jaar) de grote schoonmaak. In huis wel te verstaan. Zodra het nieuwe jaar zijn intrede had gedaan, kregen ze al de kriebels en werd er langzaam aan een begin gemaakt aan het in zijn totaliteit op zijn kop zetten van alles wat zich in het huis bevond.

Alles werd binnenstebuiten gekeerd en losgekoppeld om te worden gesopt, ontkalkt, gepoetst en gezeemd.
De schilderijtjes gingen uit elkaar, de lampen werden van de muur gehaald en zelfs de vloerbedekking werd nat opgedaan. Vaak met behulp van een speciale vloerbedekking- reiniger -machine (leuk woord hè?).

Wekenlang was de gezelligheid in huis ver te zoeken, want een verblijvende plek was er niet. Er stond niks meer op zijn plaats. Alle glazen en kopjes, ook die dagelijks gebruikt werden, moesten in het sop. Niks vaatwasmachine in die tijd, allemaal met de hand. Ik was er mee opgegroeid dus toen ik trouwde en mijn eigen huishouding ging bestieren, voelde ik het als een soort van plicht aan mijn opvoeding aan dit gekkenhuis mee te doen. Maar omdat ik (zeer vernieuwend voor die tijd) naast mijn huishoudentje ook een volledige baan had, viel dat niet mee.
’s Avonds was ik te moe. En op zaterdag had ik geen zin. Bovendien vond ik het stiekem zo’n ontzettende onzin. Iets wat je het hele jaar door goed bij houdt hoeft toch niet –omdat iedereen het doet- eens per jaar nog eens een keer extra een beurt te krijgen?

U snapt het al: fout, fout, fout!

Zulke rebelse gedachten konden echt niet in die tijd. Dus toen ik éénmaal een kind had en mijn baan had opgezegd, heb ik het eerste voorjaar dat ik thuis was toch maar al mijn moed bij elkaar geraapt. En ook de voorjaarsschoonmaak gedaan.

Niet echt opgewekt trouwens. Toen al was huishoudelijk werk niet bepaald mijn meest geliefde bezigheid. Het is dan ook bij één keer gebleven. Alle jaren daarna vertelde ik gewoon dat ik in januari al begonnen was en ALLANG klaar was toen iedereen nog moest beginnen. Nooit controle gehad. Iedereen blij.

Deze maand (26 april) hopen Jur en ik 40 jaar getrouwd te zijn. En wat dacht je wat? Ik heb een (gedwongen) voorjaarsschoonmaak achter de rug. Na twaalf jaar in dit huis werd het tijd dat we de binnenboel eens lieten sauzen en schilderen. Nou dan staat alles op zijn kop hoor! Eerst alleen de slaapkamer, dat viel nog mee. We verhuisden tijdelijk naar de logeerkamer en als de schilders ’s avonds de deur achter zich dicht trokken, was er niemand die er last van had dat het rommelig was.

De hal ging ook nog wel. Het kwam al wel dichterbij, maar nog steeds geen probleem. Maar toen…. De kamer. O help, nog nooit zo’n zooi meegemaakt! Echt geen verblijvende plek meer en toen de keuken er tegelijkertijd ook aan moest geloven was het echt drama ten top. Het liep tegen kerst en ik wilde zo graag mijn huis in kerstsferen brengen, de kerstboom optuigen, maar nee ze bleven tot aan het weekend voor kerst. En kwamen weer terug na de kerst, voor nog een weekje.

En toen was het voorbij en lieten ze mij achter met een enorm stoffig huis. En dat was het moment dat ik besefte: ik moet er aan geloven. Na 40 jaar weer een voorjaarsschoonmaak. Ik heb gepoetst, gezeemd, gedweild, meteen ook maar ontkalkt, leer ingesmeerd, hout geboend, gordijnen gewassen. Net zo lang tot je mij ook bij elkaar kon vegen. Daarna stond ik lang onder de douche en heb mezelf vervolgens in de auto gehesen omdat ik vond dat ik wel een mooie bos bloemen en een paar leuke nieuwe plantjes had verdiend.

Toen ik ’s avonds met een kopje koffie op de bank zat en mijn super schone, gezellige huiskamer rond keek, snapte ik het ineens. Dat gevoel, daar deden ze het voor, die huisvrouwen vroeger. Dat onbeschrijfelijke gevoel als je ziet dat alles wat je hebt aangeraakt met een natte doek nu staat te blinken. Dat gevoel, ik kan het niet anders omschrijven, is een gevoel van puur geluk. Echt, u moet het eens proberen. En alsof het zo moest zijn stond er in de Libelle die week: een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd.

Ze waren zo gek nog niet. Vroeger.



Plaats een reactie