Biesbosch onder vuur

Geplaatst op 20-02-2015

In de zomer van 2013 zat ik op 1 van de warmste dagen van het jaar op mijn overdekte terras. Tegenover mij zat Rinus Rasenberg, een dierenarts in ruste uit Limburg, thans woonachtig in Drimmelen.

Rinus had een droom: een film maken die zich afspeelt in de Biesbosch in de Tweede Wereldoorlog.

Ideeën had hij genoeg, geld te weinig. Hij legde me uit hoe hij het wilde aanpakken. Daarover had hij behoorlijk vastomlijnde gedachten. Hij was duidelijk een man met een missie.

Ik bood hem aan te helpen door bv. contact te leggen met mensen die ik ken. Wat dat betreft heb ik wel een vrij uitgebreid netwerk. Er is ook wel enig mailcontact geweest met personen die ik voor hem benaderde, maar in die periode zat alles nog voornamelijk in het hoofd van Rinus. En ik begrijp wel dat dat voor veel mensen een beetje te vaag was en men er wellicht niet in geloofde dat dit project ook echt van de grond zou komen.

Maar hij kachelde stug verder, vond een schrijver, een regisseur en sponsors. Ook een hele cast en verdere crew waarop hij kon rekenen.

Ik werd op de hoogte gehouden van iedere stap die in de goede richting werd gezet. En langzaam maar zeker kreeg de droom van Rinus gestalte.

Eigenlijk zat er voor mij niet echt een rol in de film, maar uiteindelijk was er toch een piepklein rolletje in 1 scene waarin ik kon optreden. En vandaag was het zover.
Om half negen vanmorgen heb ik mij in Drimmelen gemeld om de huishoudster van de dominee te spelen.

Ik zie jullie nu lachen. Dat snap ik. Maar het was toch wel leuk en vooral heel speciaal om mee te doen aan een film die, naar ik me heb laten vertellen, in alle Biesbosch centra rondom de Biesbosch gedraaid gaat worden.

De droom van Rinus komt uit. En zo zie ik weer bevestigd dat het onmogelijke soms mogelijk wordt als je er heilig in geloofd, er voor knokt, een beetje (of misschien heel veel) geluk hebt, en er mensen zijn die je willen helpen.

Alaaf!

Geplaatst op 15-02-2015

Hoewel ik geboren en getogen Brabantse ben heb ik in al mijn 60 jaar nog nooit carnaval gevierd of zelfs maar live een carnavalsoptocht gezien.
Ik kom uit het meest noordelijke deel van Noord-Brabant, nog niet het katholieke deel dus niet groot geworden met dit jaarlijkse gekkenhuis.

Slechts 1 x, toen ik op dansles zat en de dansschool een soort verklede dansavond organiseerde heb ik me in een boerenkiel gehesen.

Zelfs in al de 13 jaar dat ik nu in Oosterhout woon ben ik nog nooit de optocht gaan bekijken. Aangezien carnaval nu eenmaal midden in de winter plaats vindt, was het weer meestal dusdanig dat ik niet een grote aandrang voelde er op uit te trekken.

Vandaag echter was het prachtig weer, de zon scheen en ik dacht bij mezelf dat ik mijn kleinkinderen toch in ieder geval 1 x mee moest nemen naar zo’n echte grootse optocht.

Dus togen we met zijn allen, weliswaar niet verkleed, richting het centrum. Mooi plekje gevonden. Na ruim 20 minuten wachten kwamen er een paar reclamewagens langs die het begin van de optocht vormden. De wagen van een koffiehuis stond vlak voor ons stil. En bleef daar het volgende uur staan. Met slechts drie liedjes over koffie en de tune van koffietijd waren we dat al snel zat. Na onszelf diverse malen motiverend te hebben toegesproken( het kan nu nooit lang meer duren) (nee het heeft nu al zo lang geduurd, we wachten nog even) kwam de stoet dan na heel erg lang wachten op gang.

Mooie wagens hoor, en grappige groepen. Kleine toneelstukjes werden vlak voor onze neus opgevoerd. Els werd gebombardeerd tot theemuts en ik tot pottenkijker.

Langzaam maar zeker begonnen we het toch wel koud te krijgen. Maar dachten we, het zou zo wel afgelopen zijn. Bleek dat er pas de helft van de wagens voorbij was gekomen en we nog zeker een uur zouden moeten blijven staan om de rest te zien.

Unaniem besloten we het voor gezien te houden.
Ik denk dat het misschien wel weer 60 jaar gaat duren voor ik weer ga.

Carnaval, volgens mij moet je dat met de paplepel ingegoten krijgen. Anders leer je het nooit.
En een boerenkiel? Daarmee kom je anno 2015 niet meer weg. Ik heb er niet 1 gezien.

Denken

Geplaatst op 27-12-2014

Met kerst denk ik aan van alles. Vooral aan iedereen die ik lief had en die er niet meer zijn. Is deze tijd aan de ene kant een tijd van gezelligheid en saamhorigheid, het is ook de tijd van je overleden dierbaren extra missen. Op de een of andere manier waren een aantal van hen ook zo met deze tijd verbonden. Mijn schoonvader bv. werd op een eerste kerstdag langs een aantal ziekenhuizen vervoerd, maar overal weer naar huis gestuurd. Niet meer te helpen. Vijf dagen later overleed hij.

Mijn vader was jarig op 31 december, tegelijk met Jur. En mijn tante die drie weken geleden overleed, was eerste kerstdag jarig. Ik overdenk wel eens hoe dat nou zal zijn, de dood. Wat me geleerd is, is dat je, afhankelijk van hoe je geleefd hebt, na de dood in de hemel of de hel terecht komt.

Ik heb veel gelezen over reïncarnatie. Dat lijkt me wel wat. Ik zou graag nog een keer leven. Of misschien nog wel meerdere keren. Hopend dat je inderdaad geleerd hebt van je fouten als je terug komt. Waar ik bang voor ben is dat er na de dood helemaal niks meer is. Dat je in een eeuwige slaap terecht komt waaruit je nooit meer ontwaakt. Onwetend van alles wat er allemaal nog gaande is.

Hoewel ik een aantal bijzondere spirituele ervaringen heb, die aantonen dat er meer is tussen hemel en aarde, durf ik er nog niet helemaal op te vertrouwen. Ik wil het wel. Maar al te graag. En het houdt me bezig. Heel erg.

Slijmjurk

Geplaatst op 13-12-2014

Ik werd gebeld door een overvriendelijke, onverstaanbare slijmjurk van 1 of andere uitgeverij.

“Met blublub van uitgeverij zusenzo. Een hele goede dag mevrouw, fijn dat ik u tref, komt het gelegen dat ik bel?” En zonder adem te halen: “Ik bel u met een hele leuke aanbieding. Ik mag u een gratis magazine aanbieden! Nou dat is toch leuk nietwaar?” ( je kunt me niet blijer maken).
“Bent u mevrouw die-en-die en woont u daar-en-daar?” (Eh….. Ja)
“Heel fijn mevrouw, en bent u boven de 18 want u klinkt heel jong….” ( gaat ’t om een pornoblad ofzo?)(slijmjurk)
“Nou mevrouw ik ga u blij maken met het magazine Samen verder”(ik ga uit mijn dak)
“Helemaal gratis!” (Je kunt me opvegen)
“Nu uw gegevens kloppen hoef ik alleen nog maar
Uw bankrekening te weten om € 0,75 af te schrijven voor de verzendkosten en dan ontvangt u dit fan-tas-tische blad he-le-maal gratis thuisbezorgd!”
Hij haalt adem en dat had ie niet moeten doen.
“En dat ga ik dus niet doen!! Jullie bellen mij met een aanbieding waar ik niet om heb gevraagd en dan moet ik mijn bankrekening nummer geven om portokosten te betalen? Joh ga lekker iemand anders “blij” maken!”

Hij is totaal van de leg, begint te stotteren en zoekt op zijn briefje naar een reactie maar vindt die niet. Stottert: ” Maar eh …..” Op mijn vastberadenheid heeft hij geen antwoord en biedt me dan aan het bandje te beluisteren waarop recht tot verzet en het bel-me-niet register wordt aangeboden.

“Ja hoe zit dat? Daar sta ik ingeschreven.”
” Dat weet ik niet mevrouw, daar ga ik niet over.”

Haha, nee hij gaat over de “gratis” magazines. Ik zoek het blad even op en volgens Google gaat het om een eenmalige uitgave, die reeds eind september/begin oktober is uitgekomen. Ze moeten zeker van hun ouwe meuk af.

Voor haar

Geplaatst op 24-11-2014

Je kijkt me aan maar ziet me niet
Je ogen glijden weg
Ze kijken naar mijn lippen
Maar je hoort niet wat ik zeg

Ik zeg: het is een mooie dag vandaag
En jij zegt: ja
Maar je geest is alweer weg
Even snel daarna

Af en toe mompel je wat
Maar ik begrijp je niet
Dus doe ik net alsof
En verbijt ik mijn verdriet

Ik zeg: ik hou van jou
En dan is daar die lach
Je tuit je lippen voor een kus
Die ik je geven mag

Ik zie dat je hoofd zich buigt
En ik voel je rimpelig gezicht
Een zachte druk tegen mijn hand
Die tegen je wang aan ligt

Nog een knuffel en een kus
Dag lieverd, tot de volgende keer
Maar Voor ik vertrokken ben
Is zij er al niet meer

Grenzen (verleggen)

Geplaatst op 24-11-2014

Een van de redenen dat ik graag reis is dat ik het fantastisch vind kennis te maken met andere culturen. Om dan, eenmaal thuis, te concluderen dat ik blij ben in Nederland te wonen. Waar ik ook ben, ik probeer altijd de regels van het land te volgen. Ik ben daar te gast en daarnaar moet ik mij gedragen, maar omdat je ook niet alles kunt weten schat je dat heel soms, per ongeluk, een beetje fout in. Zoals dat bij de moskee waarover ik al schreef. Dat is geen disrespect maar onwetendheid. Simpel op te lossen, door net als in India lange gewaden te verstrekken die je over je kleding kunt aantrekken.

De reis die we deze keer hebben gemaakt voerde ons richting het oosten. In Istanbul op de boot gestapt, Dubai was het eindpunt. Afgezien van de werkelijk prachtige dingen die we hebben gezien, is me 1 ding wel duidelijk geworden: je moet in die landen niet als vrouw geboren worden. Niet als je mijn karakter hebt. Ik ben veel te vrijgevochten, te zelfstandig. Ik denk dat je mij al snel verstoten, verbannen of gestenigd zou terugvinden (of helemaal niet) in de woestijn. Hoe verder we van Turkije af waren hoe erger dat werd met het absolute dieptepunt in Oman en de Emiraten.

Door de manier waarop er daar met vrouwen wordt omgegaan, hoe minachtend er naar ons Westerse vrouwen gekeken wordt, je voelt je gewoon de grond in zakken. Automatisch sla je je ogen neer, kijkt mannen niet aan. Al ben je nog zo degelijk gekleed, je voelt je poedelnaakt.

Ik snap wel waarom die mensen liever hier wonen dan daar. En hoewel de Emiraten gemiddeld 10 – 20% eigen bevolking hebben en de rest buitenlander is , leven deze gastarbeiders volkomen naar de regels van het land. Simpelweg omdat ze er anders uitgezet worden. Criminaliteit? Naar je land van herkomst en nooit een kans op terugkeer.

Hm… Iets om over na te denken. Ondanks dat de oorspronkelijke bewoner verreweg in de minderheid is, kunnen ze toch vasthouden aan hun eigen regels en tradities. Zij laten zich niet overnemen door de vele nationaliteiten die als gast leven in hun land. Want de nationaliteit van het gastland krijg je nooit en te nimmer.

Ik heb de klaagmuur gezien, was in de hof van Getsemane, op Golgotha, in Nazareth, bij het meer van Galilea en de rivier de Jordaan. Bij de pyramides van Caïro, in de valley of the kings in Luxor, in de roze ancient city Petra. Zag Toetanchamon in zijn tombe en dat was nog maar een klein deel van alles wat ik heb mogen aanschouwen.

Ik heb veel nagedacht over het niet te bevatten feit dat je bouwwerken ziet of ruïnes ervan die 4000 jaar geleden zijn gebouwd. Mijn geest loopt er nog steeds van over. En ik zou er uren over kunnen vertellen….. Wees gerust, dat doe ik niet. Ik organiseer ook geen dia avond. Maar mocht je geïnteresseerd zijn, als mijn fotoboek af is mag je het gerust onder het genot van een kopje koffie komen bekijken.

Vochtig

Geplaatst op 03-10-2014

Ik heb al jarenlang een vocht probleem. In mijn oren wel te verstaan. Of eigenlijk: achter het trommelvlies in mijn oren. Daartoe heb ik ooit, net als heel veel kleine kindjes, buisjes in mijn oren gekregen. Helemaal afdoende voor het ontstane gehoorverlies was dat niet, dus kwamen er ook twee hoortoestellen (zo noemt de audicien dat). Bij kindjes groeien de buisjes eruit en daarna gaan de gaatjes weer dicht. De natuur is zo prachtig. Bij mij groeiden ze eruit maar gingen de gaatjes niet dicht. Dat wil zeggen: altijd oordopjes in met douchen en zwemmen. Ik mocht niet onder water zwemmen of duiken ( zoooooo jammer). Echter sinds een halfjaar was mijn gehoor bezig in die mate af te nemen dat ik mezelf eerder doof dan slechthorend noemde. Ik kijk de Nederlandstalige programma’s op tv met ondertiteling (888 via teletekst).

Op de vierde rij bij The Normal Heart vorige week verstond ik niet wat Frederik Brom tegen Cas Jansen zei. Het is dat ik wist waar het stuk over ging, dat hielp nog een beetje. Anders was ik naar buiten gegaan in totale onwetendheid. Met de vraag waarom er zoveel mannen in het stuk zaten en maar 1 vrouw. Maar goed, vandaag naar het ziekenhuis voor weer een gehoortest. Ja mevrouw uw gehoor is echt heel erg achteruit gegaan (joh!).

De scan heeft uitgewezen dat aan beide kanten rondom het bot veel vocht, slijm, snot (oh zo lekker vies praten) zit. Een chronische ontsteking. Dat moet weg anders gaat dit het bot aantasten. Voorlopig gaan we dat proberen met een ander soort buisje. Een ding van zeker twee cm lang met een T-splitsing van 1 cm. Best groot. Ik kreeg dus twee verdovingsprikjes in mijn oor, die volgens de dokter heeeeel irritant waren. En dan zou ik niks meer voelen.

Hij legde stap voor stap uit wat hij deed. “Nu komt het eerste prikje”. En toen het tweede. Of het ging vroeg de verpleegkundige, want u geeft geen kik maar voelt u het wel? Ja ik voelde twee venijnige prikjes, maar om nou te zeggen au au au wat doet dat zeer, dat viel wel mee. Nou u doet het goed hoor, zei ze. Zou ik nou echt zo’n bikkel zijn of doe ik het goed in vergelijking met kinderen? Nou ja verdoofd dus en toen ging het buisje erin. Dat zal voorlopig wel gaan helpen. Ik kon in ieder geval gelijk al beter horen dus ik hoop er op dat hij de volgende keer het andere oor ook doet. Nu zal het oor nog wat gaan pruttelen en borrelen, misschien wel gaan lopen, want ja wat er in zit moet er uit natuurlijk.  Wel moet ik rekening mee houden dat dit in de toekomst niet afdoende is en dan zal ik geopereerd moeten worden. En ik moet nieuwe hoortoestellen.

Zucht dat wordt weer een rib uit mijn lijf vrees ik. Maar ja ik volg het weer dus pas op, fluisteren achter mijn rug om kan nu gevaarlijk zijn. Je bent gewaarschuwd.

Facebook

Geplaatst op 18-09-2014

Ik lees wel eens dingen op Facebook en dan denk ik: Wat val jij me tegen! Andersom ook hoor. Doordat sommige mensen heel frequent hele grappige dingen plaatsen krijg je een goede kijk op hun humor.

Lees verder »

Opruiming

Geplaatst op 21-08-2014

Bij mij thuis, wel te verstaan. Veel te veel spullen zijn de laatste jaren in kasten en op zolder beland. Die spullen moeten nu een andere bestemming krijgen.

Sommige dingen ga ik op marktplaats zetten. Er zijn dingen waar in mijn naaste omgeving belangstelling voor is dus die geef ik weg. Ook maak ik een doos waar ik zgn. Rommelmarktspullen in doe. Die zet ik op marktplaats met de opmerking : gratis af te halen.

Lees verder »

Oud

Geplaatst op 07-07-2014

Iedereen wil oud worden. Maar oud zijn? De buurvrouw van mijn moeder is 92 en ligt in het ziekenhuis. Het gaat niet goed met haar. Ik kom denk ik niet meer terug in mijn huissie, zei ze vanmiddag, toen we er op bezoek waren. En even later: ik hoop dat ik nog wat opknap. Dat hoop ik ook en mijn moeder ook. Ze hebben veel steun aan en plezier van elkaar. Samen koffie drinken. Eten voor elkaar maken. Maar vandaag hoefde ik geen soep te brengen.

Lees verder »